அப்துல்-பஹா: போவரி நிலையத்திற்கு அப்துல் பஹாவின் வருகை


போவரி நிலையத்திற்கு அப்துல் பஹாவின் வருகை

மறுநாள் காலை ஏப்ரல் 19ம் தேதியன்று வெள்ளிக்கிழமை, போவரி நிலையத்திலுள்ள வீடில்லா ஆடவர்களுக்கான இல்லத்தில் உரையாற்ற அப்துல் பஹா சம்மதம் தெரிவித்தார். ஜூலியட் தோம்ஸனின் முயற்சியால் இந்த வாய்ப்பு ஏற்பட்டது.

அந்த இல்லத்திற்கு வந்து அங்குள்ளவர்களிடம் சமயம் குறித்து பேசுமாறு அந்த இல்லத்தை நடத்தி வரும் டாக்டர் ஹல்லிமொண்ட் பல முறை ஜூலியட்டைக் கேட்டுக் கொண்டார். அப்பட்டணத்தின் அந்தப் பகுதிக்குச் செல்வதற்கு ஜூலியட்டின் தாயார் அவருக்குத் தடை விதித்திருந்தார். எனினும், மூன்றாம் முறையாக அவ்வவழைப்பு தனக்கு விடுக்கப்பட்டபோது, தாம் ஒரு நண்பருடன் இரவு விருந்துக்குச் செல்வதாக தனது தாயாரிடம் சொல்லி விட்டு ஜூலியட் அங்கு செல்வதற்கு ஒப்புதல் தெரிவித்தார். அன்றிரவு கடுங்குளிரில் கனத்த பனிமழை பெய்தது. அந்த ஆசிரமத்தில் திரளாக மக்கள் ஒன்று கூயிருந்ததுடன், கடுங்டிளிரிலிருந்து பாதுகாப்பாகத் தஙகளைக் காத்துக் கொள்ள முயன்று கொண்டிருந்தனர். அவர்களுள் ஒருவர் ஜான் குட். அவர் தனது வாழ்வு முழுவதிலும் தண்டணை காரணமாகச் சிறைக்குச் செல்வதும், பிறகு சிறைத்தண்டணை முடிந்து வெளியில் வருவதுமாக இருப்பவராவார். இறுதியாக அவர் சிங் சிங் எனும் சிறைச்சாலையில் தனது தண்டணை காலத்தை முடித்து விட்டு வெளியாகிய நிலையில் இக்கூட்டத்திற்கு வந்தார்.

1920-1925 Lanier Hotel, Bowery, NYC, NY Vintage/ Old Photo 8.5" x 11"  Reprint 650185372845 | eBay
ஒரு போவெரி இல்ல கட்டிடம்

அச்சிறைச்சாலையில் அவர் தனது கொடூரமான நடத்தைக் காரணமாக அவர் தனது கட்டை விரல்கள் கட்டப்பட்டு, தொங்க விடப்பட்ட நிலையில் தண்டனை அனுபவித்து விட்டு, எதன் மீதும் நம்பிக்கையற்ற நிலையில் சிறையிலிருந்து வெறுப்புடன் விடுதலையாகி வந்தவர். அப்துல் பஹா பல வருடங்களாகச் சிறைத்தண்டனை அனுபவித்து விட்டு மிக அன்புமிக்க நிலையில் விடுதலையாகி வந்துள்ளார் என ஜூலியட் தமதுரையில் குறிப்பிட்டார். அப்துல் பஹா அவர்கள் நியூயார்க் நகருக்கு வரவேண்டும் என்று அழைப்பு விடுத்து, அந்த ஆசிரமத்திற்கு வந்துள்ள ஆடவர்கள் அங்கு அவரது பேச்சைக் கேட்க வருமாறு உரையின் இறுதியில் டாக்டர் ஹல்லிமொண்ட் அழைப்பு விடுத்தார். ஜான் டிட் மற்றும் அவரது அயர்லாந்து நண்பர் ஹன்னிகென் உட்பட முப்பது ஆடவர்கள் அங்கு செல்ல ஆர்வம் தெரிவித்தனர். அந்த அயர்லாந்து நண்பரான ஹன்னிகென் மதுபானம் அருந்தும் பிரச்சினைக் கொண்டவர். அந்த உரையை முடித்துக் கொண்டு இல்லந் திரும்பிய ஜூலியட் தாம் சென்று வந்த இடத்தைப் பற்றி தமது தாயாரிடம் தெரிவித்தார். அங்கு நடந்து சம்வங்களைக் கேட்டு அத்தாயார் சினமடைவதற்குப் பதிலாக மனம் நெகிழ்ந்து, அவரது முயற்சிகளுக்கு ஆதரவு வழங்கினார்.

அப்துல் பஹா நியூயார்க் நகரில் அந்த செவ்வாய்க் கிழமையன்று பேச வந்தபோது, ஜூலியட் மற்றும் எட்வர்ட் கென்னிக்கும் ஆளுக்கு ஆயிரம் பிராங்க் பண நோட்டை அப்துல் பஹா வழங்கி அவற்றைச் சில்லறையாக மாற்றி தாம் உரையாற்றவிருக்கும் இடத்திற்குக் கொண்டு வருமாறு பணித்தார். ஏழை மக்களைத் தாம் விரும்புவதாகவும், அப்பணத்தை அவர்களிடம் வழங்க தாம் ஆர்வம் கொண்ருப்பதாகவும் அவர் அவர்களிடம் கூறினார்.

10+ Bowery Mission ideas | bowery, mission, doll sets

இப்பொழுது, நியூயார்க் நகரின் இம்மாலை நேரத்தில் அப்துல் பஹா அந்த பொவெரி நிலையத்திற்கு, அந்த இல்லத்தை எழுப்பியவர்கள் கொண்ருந்த அதே ஆர்வத்துடன் நடந்து சென்றார். அதாவது, தேவைமிக்கவர்களுக்டிச் சேவையாற்றும் பொழுது இறைவனின் விருப்பத்தைப் கடைப்பிக்டிம் அதே உணர்வு அது.

மேரி வில்லியம்ஸ் எனும் பெயருடைய பெண்மணியின் கரங்களைப் பற்றியவாறு அப்துல் பஹா அந்த இல்லத்தை வந்தடைந்தார். அங்டி சமுதாயத்தின் மேல் டிமக்களான ஆண்களும், பெண்களுமாக தங்களுடைய கைகளில் பரிசுகளையும், மலர்க்கொத்துகளையும் வைத்துக் கொண்டு அவரை வரவேற்கக் காத்திருந்தனர். தெருவோரங்களிலும், தேவாலயப் பகட்டுகளிலும், அட்டைப் பெட்டிகளிலும் தங்களது வாழ்க்கையைக் கழித்துக் கொண்டிருந்த நூற்றுக் கணக்கிலான வறியவர்களும் அவ்வில்லத்தில் கூடியிருந்தனர். ஜூலியட் தோம்ஸனும், எட்வர்ட் கென்னியும் தாங்கள் கொண்டு வந்த சில்லறை காசுகள் கொண்ட பெரிய மூட்டைகளுடன் அவர்களைச் சந்தித்தனர்.

பிரதான மேடையில் அப்துல் பஹாவும், அவருக்குப் பின்னால் ஹொவார்ட் மேக்நட், மவுண்ட்போர்ட் மில்லஸ், திரு. க்ரண்டி மற்றும் பாரசீக நம்பிக்கையாளர்கள் உட்பட மற்ற பஹாய்களும் அமர்ந்துகொள்ள அழைக்கப்பட்டனர். அப்துல் பஹாவைக் கூட்டத்தினருக்கு அறிமுகம் செய்து வைக்குமாறு, வீடற்ற ஆடவர்களுக்காக ஜூலியட்டுடன் இணைந்து கல்வி வகுப்பு நடத்திய டாக்டர் ஹல்லிமொண்ட் அவர்கள் ஜூலியட்டைக் கேட்டுக் கொண்டார். அதற்குப் பிறகு, மறுவருகை புரிந்திருக்கும் கிறிஸ்துவின் புதல்வர் அக்கூட்டத்தினர்க்கு முன்பு நின்று அவர்களுடைய குடும்ப உறுப்பினர்களுள் ஒருவராகத் தம்மைப் பின் வருமாறு அறிமுகப்படுத்திக் கொண்டார் :

“உங்களை நான் எனது உறவினர்களாகவும், தோழர்களாகவும் கருதுகின்றேன்…”

பிறகு அவர்களைத் தமதுரையில் அவர் தமது “தோழர்கள்” என அழைத்தார். 20ம் நூற்றாண்டு தொடக்கத்தின்போது புரட்சிப்டையினர் தங்களுடைய சக புரட்சிப் படையினரை “தோழர்கள்” என அழைப்பது வழக்கம். இறையன்பின் வாயிலாக மானிட இதயத்தைத் தன்மை மாற்றம் அடையச் செய்திடும் புரட்சிப் பணிக்கு அப்துல் பஹா மக்களை அழைத்தார். அன்புக்காக அவரால் விடுக்கப்பட்ட அவ்வழைப்பு இப்வுலகைக் காண வைப்பதில் வழக்கமான நடைமுறை, நவீனம், காரணம், மதிப்பீடு ஆகியவற்றிற்கும் அப்பால் வந்திடுமாறு விடுக்கப்பட்ட அழைப்பு. அன்பின் வாயிலாக, பலவீனப்பட்டுள்ள அனைத்தும் வலிமையாக மாறி விட்டன. ஏழையாக இருந்த அனைத்தும் செல்வச் செழிப்பாக மாறி விட்டன, உடைபட்ட அனைத்தும் முழுமையாகி விட்டன. கறைபட்ட அனைத்தும் அழகாகி விட்டன. மறக்கப்பட்ட அனைத்தும் நினைவுக்கு வந்து விட்டன. ஒன்றுமற்ற அனைத்தும் தெய்வீகமாக ஆகி விட்டன:

“ஏழையாக இருப்பதற்காக நீங்கள் இறைவனுக்கு நன்றி கூற வேண்டும். ஏனெனில், “ஏழைகள் பாக்கியசாலிகள்” என இயேசு கிறிஸ்து சொல்லியிருக்கின்றார். “எனவே, இவ்வுலகில் நீங்கள் வறியவர்களாக இருந்தபோதிலும், இறைவடைய பொக்கிஷங்கள் நீங்கள் அடைந்திடும் நெருக்கத்திலேயே உள்ளன; பொருளுலகில் நீங்கள் ஏழையாக இருப்பினும், இறைவனுடைய இராஜ்யத்தில் நீங்கள் விலைமதிப்பற்றவர்கள். இயேசு நாதரே ஏழைதான். அவர் செல்வந்தர்களைச் சார்ந்தவர் அல்லர்.”

“எனவே, நீங்கள் இயேசுவின் சீடர்கள்; நீங்கள் அவரது தோழர்கள். ஏனெனில், வெளித்தோற்றத்தில் அவர் ஏழையாக இருந்தார், செல்வந்தராக அல்ல. இம்மண்ணுலகின் மகிழ்ச்சி கூட செல்வத்தைதைப் பொருத்தது அல்ல.”

“நமது நம்பிக்கை இறைவனின் கருணையில் உள்ளது. தெய்வீக இரக்கம் ஏழைகள் மீதே பொழியப்படுகின்றது என்பதில் சந்தேகமில்லை. இயேசு அவ்வாறு கூறியிருக்கின்றார்; பஹாவுல்லாவும் அவ்வாறு கூறியிருக்கின்றார். பாக்தாத் நகரில் பஹாவுல்லா வசித்து வந்தபோது, இன்னமும் செல்வம் மிகுதியாக இருந்த நிலையில், அவை அனைத்தையும் கைவிட்டு, தன்னந்தனியான அந்நகரை விட்டுப் புறப்பட்டுச் சென்று ஏழைகளுடன் இரண்டு வருடங்கள் வாழ்ந்தார். அவர்களே அவரது தோழர்கள்”

“எனவே, மெய்யான செல்வத்தை நமக்கு அருளியமைக்காக நாம் இறைவனுக்கு நன்றி கூறுவோம்.”

ஒரு மனிதன் அடையக் கூடிய அதி உயரிய ஸ்தானத்தைத் தட்யெழுப்பிய நிலையில் அப்துல் பஹா தமது உரையை முடித்துக் கொண்டார்: “அப்துல் பஹாவை உங்களுடைய சேவகராக ஏற்றுக் கொள்ளுமாறு உங்களைக் கேட்டுக் கொள்கின்றேன்.”

அந்த ஆடவர்கள் அணிவகுத்து மண்டபத்தை விட்டு இரவில் வெளியேறினர். ஒப்வோர் ஆடவரும் அப்துல் பஹாவைக் கடந்து சென்றபோது, அவர்கள் ஒப்வொருவருக்கும் அப்துல் பஹா ஒரு நாணயத்தை வழங்கினார். அவர்களுள் ஜான் டிட்டும் ஒருவர். வறியவர்களுக்கு வழங்கப்பட வேண்டியவற்றை விட மிக மிக அதிகமாக அப்துல் பஹா வழங்கியிருக்கின்றார் என்று பின்னர் ஜான் குறிப்பிட்டார். அன்றைய இரவில் படுத்துறங்குவதற்காக அந்த ஒவெவோர் ஆடவருக்கும் பணம் கிடைத்து விட்டது….

…மது அருந்தும் பழக்கம் கொண்ட உள்ளூர்வாசியான ஹன்னிகென், அக்கூட்டத்தில் தாமும் கலந்து கொள்ள வேண்டும் என ஏற்கனவே ஆவல் கொண்டிருந்தாலும், அன்றைய தினம் அவர் நன்றாக மது அருந்தி விட்டு உறங்கி விட்டார். போவரி நிலையத்தில் “முரட்டுத்தனமானவர்” என ஹன்னிகென் அழைக்கப்பட்டு வந்தார். எதிர்வரும் நாள்களில் புருக்லினிலுள்ள பிளாட்புஸ் எனுமிடத்தில் அப்துல் பஹா வருகை தரவிருக்கின்றார் என்பது அவருக்குத் தெரிய வந்தது. அப்துல் பஹா வருகை தரும் தினம் வந்தவுடன், அவரிடம் கையில் பணமில்லை. எனவே, அவர் போவரி நிலையத்திலிருந்து பிளாட்புஸ்ஸிற்கு நீண்ட தூரம் நடந்தே சென்று அப்துல் பஹாவின் உரையைச் செவிமடுத்தார். அன்றைய தினம் நள்ளிரவில் தனது அறைக்கு ஹன்னிகென் திரும்பியபோது, அவர் மிகவும் மகிழ்ச்சியாக இருப்பதை அவரது நண்பர் ஜான் டிட் கண்டு, அப்துல் பஹா பற்றி வினவினார்.

அதற்குப் மறுமொழியாக ஹன்னிகென், ” அவர் உலகின் ஒளி,” எனப் பதிலளித்தார்.

(ஜூலியட் தோம்ஸனின் நாட்குறிப்பிலிருந்து)

அப்துல்-பஹா: மெய்யான இறை விசுவாசமும் மெய்யுறுதியும்


மெய்யான இறை விசுவாசமும் மெய்யுறுதியும்

ஆக்கோ நகர் சிறையில் வாழ்ந்த காலத்தில், ஒரு பாரசீக மனிதர் அப்துல் பஹாவிடம் சென்று தாம் ஒரு பஹாய் என நடித்து வந்தார். உங்கள் எல்லோருக்கும் அப்துல் பஹாவைப் பற்றி தெரியும். “இல்லை, நீ ஒரு பஹாய் இல்லை” என அப்துல் பஹா அம்மனிதரிடம் என்றுமே கூறமாட்டார். அதற்குப் பதிலாக “மிக்க நன்று.” என்றே அவர் கூறினார். அதன் பிறகு அப்துல் பஹா ஹாஜி இப்ராஹீம் என்ற ஒரு வயதான நம்பிக்கையாளரை அழைத்தார். அவரும் வீட்டிற்கு உள்ளே வந்தார். “ஹாஜி, இவர் உங்கள் விருந்தினர். அவரை உங்கள் வீட்டிற்கு அழைத்துச் செல்லுங்கள்,” என்று கூறினார். ஹாஜி அவர்கள் அப்துல் பஹா தமக்கு ஒரு விருந்தினரை அனுப்பி வைத்தார் என்ற காரணத்தால் மிகவும் பெருமைப் பட்டார், மிகவும் மகிழ்ச்சி அடைந்தார். அவர் இந்த மனிதரைத் தனது வீட்டிற்கு அழைத்துச் சென்று, அவரை தன் வீட்டில் வசதியாகவும் மகிழ்ச்சியாகவும் தங்க வைத்து தம்மால் இயன்ற அனைத்து உபசரிப்பையும் வழங்கினார்.

Free Free Coin Cliparts, Download Free Clip Art, Free Clip Art on Clipart  Library

சுமார் ஒரு வாரத்திற்குப் பிறகு, அந்த விருந்தினர் அப்துல் பஹாவிடம் வந்து இவ்வாறு கூறினார்: “நான் இருபது தங்க காசுகள் வைத்திருந்தேன். அவை காணாமல் போய்விட்டன. நான் தங்கியிருந்த அந்த வீட்டுக்காரர்தான் அதை என்னிடமிருந்து திருடி இருப்பார் என நான் நம்புகிறேன்.” அப்துல் பஹா ஹாஜி அவர்களை அழைத்து கூறினார்: “ஹாஜி, நீங்கள் அவரிடம் அவரது தங்க காசுகைளக் கொடுத்துவிடுங்கள்.” ஹாஜி உடனடியாக வீட்டிற்குச் சென்று, தன்னிடம் இருந்த எல்லாவற்றையும் விற்று, அவற்றைத் தங்கக் காசுகளாக மாற்றி, அதை நண்பகலில் அப்துல் பஹாவிடம் கொடுத்து, “இதை அவரிடம் கொடுத்து விடுங்கள்,” என்றார். அப்துல் பஹா அதை அந்த மனிதரிடம் கொடுத்தார், அந்த மனிதரும் வாங்கிக் கொண்டு சென்றுவிட்டார். அத்துடன் ஹாஜி இப்ராஹிம் அவர்களும் தமது வீட்டிற்குச் சென்று விட்டதுடன், அந்தச் சம்பவத்திற்குப் பிறகு அப்துல் பஹாவின் இல்லத்தில் நடைபெற்ற எந்த கூட்டத்திலும் கலந்து கொள்ளாமலிருந்தார்.

பல மாதங்கள் கடந்தன. போலீஸ் இலாக்காவிலிருந்து ஓர் அதிகாரி அப்துல் பஹாவின் இல்லத்திற்கு வந்து, பலருடைய வீடுகளில் புகுந்து திருடிய ஒரு திருடைனக் கைது செய்துள்ளதாகக் கூறினார். அந்தத் திருடன் திருட்டை மேற்கொண்ட வீடுகளில், இருபது தங்க காசுகள் வைக்கப்பட்டிருந்த ஒரு பாரசீகரின் வீடும் அடங்கும் என்று கூறினார்.

ஹாஜி வீட்டில் முன்பு தங்கியிருந்த அந்தப் பாரசீக விருந்தினர் இதைக் கேள்விப்பட்டதும், அதாவது, ஹாஜி வீட்டில் காணாமல் போய்விட்டதாகத் தாம் கதை கட்டிய அந்தத் தங்கக் காசுகள் தமது வீட்டிலிருந்து இப்போது வேறொருவரால் திருடப்பட்டு விட்டன என்பதைக் கேட்டதும், அவரும் இவ்வாறு கூறினார், “நான் அப்துல் பஹாவைச் சோதிப்பதற்காகவே முன்பு அவ்வாறு செய்தேன், மற்றும் அப்துல் பஹாவிற்கு அனைத்தும் தெரியாது என்று பஹாய்கள் அறிந்து கொள்ள வேண்டும் என்பதற்காகவே முன்பு அவ்வாறு சொன்னேன்,” என்றார். இதைக் கேட்டதும் அப்துல் பஹா “உண்மைதான். அப்துல் பஹாவிற்கு அனைத்தும் தெரியாதுதான். ஆனால் பஹாவுல்லா எப்படிப்பட்ட நம்பிக்கையாளர்களுக்கு கல்வி அளித்துள்ளார் என்பதை அவருக்குக் காண்பிக்க வேண்டும் என அப்துல் பஹா விரும்பினார்,” என்றார். அதன் பிறகு நண்பர்கள் ஹாஜி இப்ராஹிமிடம் சென்று கேட்டனர்: “ஹாஜி, நீங்கள் ஏன் கூட்டங்களுக்கு வருவதில்லை?” அப்போது அவர், “இனிமேல் அப்துல் பஹாவின் முன் வருவதற்கு எனக்கு அவமானமாக இருந்தது,” என்றார். “ஆனால் நீங்கள் அந்தப் பணத்தை திருடவில்லை என்று ஏன் கூறவில்லை?” என்று அவர்கள் ஹஜியைக் கேட்டனர். அதற்கு அவர் “அப்துல் பஹா என்னிடம் அந்த பணத்தை அவரிடம் கொடுக்கும்படி சொன்னேபாது, அதை நான்தான் எடுத்தேன் என நான் மெய்யாகேவ நம்பிவிட்டேன்.” பார்த்தீர்களா, அவரிடம் சிறிதளவுகூட சந்தேகம் இருந்ததில்லை. தாம் எடுத்துவிட்டதாகவே அவர் நம்பினார். தன்னையே அவர் தேடிப்பார்க்கவுமில்லை. “இதுவரை நான் மன்னிப்புக்காகவே பிரார்த்தனை செய்துவந்தேன்” என்றும் ஹாஜி கூறினார்.

இப்படிப்பட்ட மனிதன் என்றுமே சோதிக்கப்பட முடியாதவர், அவர் தன் சோதனைகளில் என்றுமே தோல்வி காணவும் மாட்டார், நாம் அப்படிப்பட்ட ஒரு மெய்யுறுதி நிலையை அடைவதானது, தனிப்பட்ட முறையில் கட்டளைகளை நடைமுறையில் பின்பற்றியும், ஆன்மீகக் கோட்பாடுகளை வாழ்வில் நிறைவேற்றுவதன் வாயிலாகவே ஆகும்.

யார் ஏழை


மனிதனின் தனிச்சிறப்பு ஆபரணங்களிலும் செல்வச்செழிப்பிலும் இல்லை, மாறாக அது நல்லொழுக்கத்திலும் உண்மையான புரிந்துகொள்ளலிலுமே உள்ளது. (பஹாவுல்லா)

rural scene

ஒரு நாள் ஒரு பணக்கார குடும்பத்தின் தந்தை மக்கள் எத்தகைய ஏழ்மை நிலையில் வாழ்கிறார்கள் என்பதை தன் மகனுக்குக் காண்பித்திட அவனை  நாட்டுப்புறமான ஓர் இடத்திற்குக் கூட்டிச் சென்றார். அங்கு ஓர் ஏழை என கருதப்படக்கூடிய குடியானவரின் இல்லத்தில் இரண்டு நாள்கள் தங்கியிருந்தனர். அவ்விஜயத்திற்குப் பின்னர், “பயணம் எப்படியிருந்தது?” எனத் தன் மகனிடம் தந்தை வினவினார்.

அதற்கு அவரின் மகன்:

“வெகு நன்றாக இருந்தது அப்பா,” என்றான்

“அங்கு மக்கள் எத்தகைய  நிலையில் வாழ்கிறார்கள் என்பதைக் கவனித்தாயா?” எனத் தந்தை கேட்டார்.

“ஆம், கவனித்தேன்,” என்றான் மகன்.

“சரி, நமது பயணத்திலிருந்து நீ என்ன கற்றுக்கொண்டாய்?” என்றார் தந்தை.

“நமக்கு ஒரு நாய்தான் உள்ளது, அவர்களிடமோ நான்கு நாய்கள் உள்ளன.

நமது தோட்டத்தின் நடுமத்தி வரை நீண்டிருக்கும் ஒரு நீச்சல் குளம் உள்ளது, ஆனால் அவர்களுக்கோ கண்ணுக்கு எட்டாத தூரம் வரை நீண்டிருக்கும் ஓர் நீரோடை உள்ளது.

நமது தோட்டத்தில் வெளிநாட்டிலிருந்து தருவிக்கப்பட்ட அலங்கார விளக்குகள் உள்ளன, அவர்களுக்கோ இரவில் அளவற்ற பிரகாசமான நட்சத்திரங்கள் உள்ளன.

நமது முற்றம் வீட்டின் வாசற்படி வரை நீண்டிருக்கின்றது, ஆனால் அவர்களின் முற்றமோ வானெல்லை வரை நீண்டிருக்கின்றது.

வாழ்வதற்கு நமக்கிருப்பதோ ஒரு சிறிய நிலம் மட்டுமே, ஆனால் அவர்களுக்கோ கண்ணுக்கெட்டாத தூரம் வரை திறந்தவெளிகள் உள்ளன.

நமக்கு உதவியாக வீட்டில் வேலைக்காரர்கள் உள்ளனர், ஆனால் அவர்களோ பிறருக்குச் சேவை செய்கின்றனர்.

நமது உணவை நாம் வாங்கவேண்டியுள்ளது, ஆனால் அவர்களோ அவற்றைச் சொந்தமாகப் பயிர் செய்கின்றனர்.

பாதுகாப்பிற்கு நமது வீட்டைச் சுற்றி சுவர்கள் உள்ளன, ஆனால் அவர்களின் பாதுகாப்பிற்கு அவர்களைச் சுற்றி  நிறைய நண்பர்கள் உள்ளனர்,” என்றான் மகன்.

அது கேட்டு தந்தை வாயடைத்து நின்றார்.

“அப்பா, நாம் எவ்வளவு ஏழைகள் என்பதை எனக்குச் சுட்டிக் காண்பித்ததற்கு மிகவும் நன்றி,” என்றான் மகன்.

பஹாவுல்லா பற்றிய ஒரு கதை


பிர்ஜந்த் மாநிலத்தின் குஸேஃப் நகரில் வாழ்ந்த ஜெனாபி முகம்மத் குஃலி காஃன் நாக்காயி எனும் பிரபல செல்வந்தர் அருட்பேரழகரான பஹாவுல்லவின் விசுவாசியாக வாழ்ந்து வந்தார். பஹாவுல்லாவை அவர் ஏற்றுக் கொண்டதை தொடர்ந்து அவரின் உறவினர்களும் கடவுளின் சமயத்தை ஏற்றுக்கொண்டனர்.

இந்த ஜெனாபி முகம்மத் குஃலி காஃன் நாக்காயி பஹாவுல்லாவை தரிசிக்கும் பொருட்டு புனித யாத்திரை ஒன்றை மேற்கொண்டார். சென்றடைந்தவுடன் அவர் முதல் நாள் மற்றும் மறுநாள் பிற புனிதயாத்ரீகர்களோடு பஹாவுல்லாவின் முன்னிலையை அடைந்தார். ஆனால், விடுதிக்கு வந்தவுடன் தனது மனதிலும் ஆன்மாவிலும் பின்வருமாறு சிந்தனை செய்தார்: சில ஆசாதாரன மற்றும் தெய்வீக சம்பவங்களை கண்டுகழித்திடும் பொருட்டு இந்த ஆக்கோ நகரை வந்தடைய நான் ஆறு மாத காலம் கஷ்டங்களையும் சுமைகளையும் தாங்கி பிரயானம் செய்து வந்தேன். ஆனால், பஹாவுல்லாவோ மற்ற சாதாரன மனிதர்களைப்போலவே பேசுகின்றார் ஆணைகளையும் போதனைகளையும் வழங்குகின்றார். இங்கு ஒரு வேளை அசாதாரன சம்பவங்களும் அற்புதங்களும் கிடையாது என நினைத்துக்கொண்டார்.

நான் இவ்விதமான சிந்தனைகளில் ஆழ்ந்திருந்த போது மூன்றாம் நாள் ஒரு சேவகர் என்னிடம் வந்து பஹாவுல்லா உம்மை தனியாகவும் யாருடனும் இல்லாமலும் சந்திக்க விரும்புகிறார் என அறிவித்தார். நானும் உடனடியாக அவரது முன்னிலைக்கு சென்று அவரோடு நெருக்கமுற அந்த அரையிலிருந்த திரைத்துனியை அகற்றினேன். உடனடியாக அவர் முன்னிலையில் நான் வணங்கி எழுந்த போது பஹாவுல்லாவை அதியற்புதமிக்க பிரகாசமான கண்ணைப் பறிக்கும் ஓர் ஒளியாக கண்டேன். அந்த ஒளியின் அனுபவத்தின் தீவிரத்தின் பயனாக நான் மயக்கமுற்று தரையில் சாய்ந்தேன். அவ்வேளை என் காதில் விழுந்ததெல்லாம்: “கடவுளின் பாதுகாப்பில் செல்வாயாக”, எனும் வார்த்தைகளே.

சேவகர்கள் என்னை தாழ்வாரத்திற்கு இழுத்துச் சென்றும் பிறகு யாத்ரீகர்கள் இல்லத்திற்கும் கொண்டு சென்றனர். அந்த நிகழ்ச்சிக்குப் பின் இரண்டு நாட்கள் என்னால் சாப்பிடவோ தூங்கவோ முடியவில்லை. என்ன நடந்ததென்றால், நான் சென்றவிடங்களில் எல்லாம் அவரது ஆட்கொள்ளும் பிரசன்னைத்தையே உணர்ந்தேன் மற்றும் மற்ற யாத்ரீகர்கள் அனைவரிடமும் அவர் இங்கிருக்கின்றார் இங்கிருக்கின்றார் என கூறிக்கொண்டிருந்தேன்.

என்னோடு இருந்த மற்ற யாத்ரீகர்கள் என் பிதற்றல்களால் பெரிதும் தொந்திரவு அடைந்து அப்துல் பஹாவிடம் அது பற்றி கூறி எனக்கு உதவிடுமாறு வேண்டிக்கொண்டனர். பிறகு இரண்டு நாட்கள் கழித்து அதே சேவகர் என்னிடம் வந்து பஹாவுல்லாவின் முன்னிலைக்கு என்னை அழைத்துச் சென்றார். அங்கு அவரது அன்மையை அடைந்தவுடன், அவர் என்மீது தமது அன்புக் கருணையையும் அருள்மிக்க வார்த்தைகளையும் பொழிந்தார். அவர் என்னை அமரும்படி கூறினார்.

பிறகு பஹாவுல்லா: ஜெனாபி முகம்மத் குஃலி காஃன் அவர்களே! தெய்வீக சாரத்தின் அவதாரங்கள் மனித உருவிலும் மேலங்கிகளிலும் வெளிப்படும் கட்டாயத்திற்கு உட்பட்டவர்கள். மறைவெனும் திரையின் பின் வதியும் அவர்களின் மெய்யுறு (உலகில்) தோற்றமளித்தால் உம்மைப்போன்ற மானிடர்கள் சுயநினைவிழந்தும் மயக்க நிலைக்கு சென்றுவிடுவர் என கூறினார். அவர் மேலும்: “கிளிகளுக்கு எவ்வாறு பேசக் கற்றுத்தரப்படுகிறது என உமக்கு தெரியுமாவென விளவினார்”. அதற்கு நான் தலை வணங்கி எனக்குத் தெரியாதென கூறினேன்.

பஹாவுல்லா விளக்கினார்: “கிளியின் உரிமையாளர்கள் கிளியை ஒரு கூண்டுக்கள் அடைப்பார்கள். பிறகு அவர்கள் அதற்கு முன் ஒரு கண்ணாடியை வைப்பார்கள். அதன் பின் ஒரு மனிதன் அந்த கண்ணாடிக்குப் பின் மறைந்துகொண்டு சொற்றொடர்களையும் வார்த்தைகளையும் மீண்டும் மீண்டும் உச்சரிப்பார். தன் முன் உள்ள கண்ணாடியில் பிரதிபலிக்கும் தன்னைப் போன்ற உரு கொண்ட வேறொரு கிளி பேசுகின்றது என எண்ணிக்கொண்ட அக் கிளியும் அது போன்றே தானும் பேச ஆரம்பிக்கும். மாறாக, உண்மையில் கண்ணாடிக்குப் பின்னால் உள்ள மனிதர் ஆரம்பத்திலிருந்தே தம்மை வெளிப்படுத்திக் கொண்டால், அக் கிளி பேச கற்றுக்கொள்ளப்போவதே இல்லை. அது போன்றே, தங்களின் விஷ்வரூபத்தில் தோன்றி மனிதர்களை பீதியடையச் செய்யாதிருக்க தெய்வீக அவதாரங்களும் மனிதர்களின் உருவிலும் உடையிலும் தோன்றுகின்றனர்.”

பஹாவுல்லாவின் தரிசனத்திற்கு பின் நாடு திரும்பிய இம்மனிதர் முற்றாக தன்மைமாற்றம் பெற்றவராகவும் தமது இறுதிநாள் வரை பிறருக்கு போதனை செய்தும் இவ்வுலக வாழ்வை தாம் எப்போது நீக்கப்போகின்றார் என்பது குறித்து ஆன்மீக அகவிளக்கமும் அடைந்தார்.

பாயாம் இ பஹாய்

மனலில் காற்சுவடுகள்


மனலில் காற்சுவடுகள்

கடலோரத்தில் தன் ஆண்டவரோடு மனலில் நடப்பதாக கனவொன்று கண்டான் ஒருவன்.

அவ்வேளை, அவன் வாழ்வில் நடந்த யாவும் வானவெளியில் காட்சிகளாக பளிச்சிட்டன.

ஒவ்வொரு காட்சிக்கும் அவன் மனலில் இரு ஜோடி காற்சுவடுகளைக் கண்டான்…

ஒன்று அவனுடையதாகவும், மற்றது ஆண்டவருடையதாகவும் தோன்றியது.

அவன் வாழ்வின் இறுதிக் காட்சி அவன்முன் பளிச்சிட்டபோது,
மனலில் பதிந்த காற்சுவடுகள் யாவற்றையும் அவன் மறுபடியும் பின்னோக்கிப் பார்த்தான்.

அப்போது, அவன் வாழ்வெனும் பாதையில் அவ்வப்போது ஒரு ஜோடி காற்சுவடுகள் மட்டுமே தென்படுவது கண்டான்.

அவன் வாழ்வில் பெரும் சோகங் கப்பிய போதும், இன்னல்கள் தாக்கியபோதும், அக் காற்சுவடுகள் பதிக்கப்பட்டிருப்பது கண்டான்.

அதனால் பெரிதும் மனகுழப்பமுற்று, தன் ஆண்டவரை அது குறித்து வினவினான்.

“இறைவா, நான் உங்கள் வழி நடக்க தீர்மானித்தவுடன் நீங்கள் என்னுடன் வழி முழுவதும் கூட வருவேன் என்றீர்களே!

ஆனால், என் வாழ்வில் பெரும் கஷ்டங்கள் சூழ்ந்த போதெல்லாம் ஓர் இரட்டைக் காற்சுவடுகள் மட்டுமே தென்படுகின்றனவே!

இது எனக்கு விளங்கவில்லையே, நீங்கள் எப்போதெல்லாம் என்னருகே இருந்திருக்க வேண்டுமோ அப்போதெல்லாம் நீங்கள் என்னை விட்டு அகன்றீர்களே” என்றான்.

அதற்கு ஆண்டவர், “என் மதிப்பிடற்கறிய மகனே, நான் உன்னை நேசிக்கின்றேன் உன்னை விட்டு என்றுமே அகலமாட்டேன்.
உன்னை பெரும் சோதனைகளும், இன்னல்களும் தாக்கிய வேளைகளில், மனலில் ஒரு ஜோடி காற்சுவடுகளை மட்டும் நீ கண்டபோதினில், நான் உன்னை என் கைகளில் சுமந்துகொண்டல்லவோ இருந்தேன்!, என்றார்.

மூன்று மரங்களின் கதை


மூன்று மரங்களின் கதைகள்

ஒருகாலத்தில், மலை ஒன்றின் மீது மூன்று இளம் மரங்கள் நின்றன. அவை, எதிர்காலத்தில் தாங்கள் வளர்ந்து பெரியவை ஆனதும் தாங்கள் அடைய விரும்பும் நிலை பற்றி கனவு கண்டுகொண்டிருந்தன. முதலாவது மரம், வானில் பூத்திருந்து நட்சந்திரங்களைப் பார்த்து, “நான் பொக்கிஷங்களை பெற்றிருக்க விரும்புகிறேன். பொன் முழாம் பூசப்பட்டு, வைரங்களைச் சுமந்திருக்க விரும்புகிறேன். உலகிலேயே மிக அழகிய பொக்கிஷப் பேழையாக இருப்பேன்,” என்றது.

Image result for The Three Trees. Size: 213 x 110. Source: www.youtube.com

இரண்டாவது மரம், தன் வேர்களுக்குக் கீழே சமுத்திரத்தை நோக்கி ஓடிக்கொண்டிந்த ஒரு சிறிய நீரோடையைப் பார்த்தது. “நான் மாபெரும் சமுத்திரங்களைக் கடக்கப் போகின்றேன். பேரரசர்களையெல்லாம் தாங்கிச் செல்வேன். உலகிலேயே அதிபலம் பொருந்திய மரக்கலமாக நான் இருப்பேன்,” என்றது.
மூன்றாவது சிறிய மரம் தனக்குக் கீழே இருந்த பள்ளத்தாக்கைப் பார்த்தது. அங்கு சுறுசுறுப்பான ஆண்களும் பெண்களும் சுறுசுறுப்பான ஒரு நகரில் சுறுசுறுப்பாக வேலை செய்துகொண்டிருந்தனர். “நான் இம்மலை உச்சியை விட்டுப் போகப்போவதே இல்லை. நான் மிகவும் உயரமாக வளர விரும்புகிறேன். அப்போது, என்னைப் பார்க்கும் மக்கள், சுவர்க்கத்திற்கு உயரே தங்கள் கண்களை உயர்த்தி கடவுளைப் பற்றி நினைப்பார்கள். உலகிலேயே மிக உயர்ந்த மரமாக நானே இருப்பேன்,” என்றது.

வருடங்கள் பல சென்றன. மழைக்காலங்களும் வந்து சென்றன, கதிரவன் தினசரி பிரகாசித்து சென்றான், அந்த சிறிய மரங்களும் உயரமாக வளர்ந்தன. ஒரு நாள், மூன்று விறகுவெட்டிகள் அந்த மலை மீது ஏறினர்.
முதலாவது விறகுவெட்டி முதல் மரத்தைப் பார்த்து, “இந்த மரம் மிகவும் அழகாக இருக்கின்றது. எனக்கு இது பொறுத்தமே,” என்றான். அவனுடைய பளிச்சிடும் கோடாரியினால் வெட்டுண்டு அந்த முதல் மரம் கீழே சாய்ந்தது.

“நான் இப்போது ஒரு அழகிய பேழையாக மாறப்போகின்றேன். நான் பெரும் பொக்கிஷங்களைத் தாங்கப்போகின்றேன்!” என அந்த முதல் மரம் கூறியது.
இரண்டாவது விறகுவெட்டி இரண்டாவது மரத்தைப் பார்த்தான். “இந்த மரம் மிகவும் உறுதியாக இருக்கின்றது. எனக்கு இது மிகவும் பொறுத்தமே,” என்றான். அவனுடைய கோடாரியின் வீச்சில் வெட்டுண்டு அந்த இரண்டாவது மரமும் கீழே சாய்ந்தது.

“நான் இப்போது மகா சமுத்திரங்களையெல்லாம் கடக்கப் போகின்றேன்,” என அந்த இரண்டாவது மரம் நினைத்தது. “பேரரசர்களுக்கெல்லாம் நான் ஒரு மாபெரும் மரக்கலமாக விளங்கப்போகின்றேன்,” என்றது.
மூன்றாவது மரம், விறகுவெட்டி தன்னை நோக்கி திரும்பியபோது மனம் திடுக்கிட்டுப் போனது. அம்மரம், நேராக விரைப்புடன் சுவர்க்கத்தை நோக்கியவாறு நின்றது.

ஆனால், அந்த விறகுவெட்டியோ மேலே அன்னாந்து பார்க்கக்கூட இல்லை. “எப்படிப்பட்ட மரமும் எனக்குப் போதும்,” என முனுமுனுத்தான். தன்னுடைய கொடுமையான கோடாரியினால் ஒரே வீச்சில் மரத்தைச் சாய்த்தான். மூன்றாவது மரமும் கீழே சாய்ந்தது.

தன்னை விறகுவெட்டி தச்சு வேலை செய்யுமிடத்திற்குத் தன்னை கொண்டு வந்தபோது மிகவும் களிப்படைந்தது. ஆனால், அந்த தச்சன் மிருகங்களுக்கு தீனிவைக்கும் கொட்டில் தொட்டியாக அதை வடிவமைத்தான்.

ஒரு காலத்தில் மிகவும் அழகு வாய்ந்த அந்த மரம், பொண்ணால் இழைக்கப்படவில்லை, பொக்கிஷங்களையும் தாங்கிநிற்கவில்லை. அது மரத்தூள்களால் தூசுபடிந்தும் பசியோடிருக்கும் பண்ணை மிருகங்களுக்குத் தீனி தாங்கி நின்றது.

இரண்டாவது மரம், தன்னை விறகுவெட்டி ஒரு கப்பல் கட்டுமிடத்திற்குக் கொண்டு சென்றவுடன் மிகுந்த உற்சாகமடைந்தது. ஆனால், அன்று எந்த மரக்கலமும் செய்யப்படவில்லை. மாறாக, ஒரு காலத்தில மகா விருட்சமென நின்ற அந்த மரம், ஒரு சிறிய மீன்பிடி படகாக செய்யப்பட்டது. ஒரு சமுத்திரத்தில் செல்ல முடியாத அளவிற்கு அந்த கப்பல் மிகவும் வலிமையற்றதாக இருந்தது. ஏன், ஒரு சிறிய ஆற்றில் கூட அதனால் பயணஞ் செய்ய முடியாமல், ஒரு சிறிய ஏரிக்குக் கொண்டுசெல்லப்பட்டது.

மூன்றாவது மரம், விறக வெட்டி தன்னை பெரும் தூண்களாக வெட்டி மரக்கொட்டில் ஒன்றில் போட்டுவைத்தபோது மிகவும் மனக்குழப்பம் அடைந்தது.

“ஐயகோ, என்ன நடந்துவிட்டது?” என அந்த மரம் சிந்தித்தது. “நான் விரும்பியதெல்லாம் அந்த மலை உச்சியின் மீது, இறைவனை நோக்கியவாறு நிற்கத்தானே விரும்பினேன்,” என புலம்பியது.

பல நாள்களும் இரவுகளும் கடந்தன. அந்த மூன்று மரங்களும் தாங்கள் கண்டு வந்த கனவுகளையெல்லாம் மறந்து விட்டிருந்தன. ஆனால், ஒரிரவு, ஓர் இழம் பெண் தான் அப்போதுதான் ஈன்றெடுத்த தனது குழந்தையை அத்தொட்டிலில் இட்டபோது அந்த முதல் மரத்தின் மீது நட்சத்திர ஒளிவெள்ளம் பாய்ந்தது.

“அவனுக்கு ஒரு தொட்டில் என்னால் செய்ய முடிந்தால்,” என அப்பெண்ணின் கனவன் முனுமுனுத்தான்.
அந்த இழம் தாய், அவனது கைகளைப் பிடித்து புன்னகைத்தாள், அந்த மரத்தொட்டிலின் மீது விண்மீன்களின் ஒளி பாய்ந்துகொண்டிருந்தது. “இந்த மரத்தொட்டில் மிகவும் அழகாக இருக்கின்றது,” என்றாள்.
அப்போது, திடீரென, உலகிலேயே அதிஉயரிய பொக்கிஷத்தைத் தான் தாங்கிக்கொண்டிருப்பதை அந்த மரம் உணர்ந்தது.

ஒரு நாள் சாயங்காலம், மிகவும் களைப்படைந்த ஒரு வழிப்போக்கரும் அவரது நண்பர்களும் அந்த சிறிய படகில் குழுமினர். அவ்வழிப்போக்கர், படகு நீரில் சென்ற சிறிது நேரத்தில் தூயில் கொண்டார்.
அப்போது, இடியும் மின்னலும் கொண்ட புயல் ஆரம்பித்தது. அந்தச் சிறிய மரம் நடுங்கியது. தன்னால் அத்தனை பயணிகளை ஏற்றிக்கொண்டு அந்த நீரில் செல்வதற்குத் தனக்கு பலம் கிடையாது என அந்தப் படகிற்குத் தெரியும். அது போன்ற புயலில் பயணிகளைப் பத்திரமாகக் அதனால் கொண்டு சேர்க்க முடியாது.
களைப்படைந்த அந்த மனிதர் எழுந்து உட்கார்ந்தார். பின்னர் எழுந்து நின்று, தனது கைகளை நீட்டி, “அமைதி,” எனக் கூறினார். புயல் ஆரம்பித்த வேகத்திலேயே ஓய்ந்தது.

அந்தப் படகு, தான் சுவர்கத்திற்கும் பூவுலகிற்கும் அரசராக விளங்கியவரைத் தான் சுமந்துசெல்வதை உணர்ந்தது.

ஒரு வெள்ளிக் கிழமை காலை வேளை, தன்னைப் போட்டு, மறந்துவிட்டிருந்த இடத்திலிருந்து தான் அகற்றப்பட்டபோது மூன்றாவது மரம் திடுக்கிட்டது. மிகவும் ஆக்கிரோஷமாக கத்திக்கொண்டிருந்த ஒரு மக்கட் கூட்டத்தின் நடுவே தான் தூக்கிச் செல்லப்பட்ட போது அந்த மரம் படபடத்தது. ஒரு மனிதரின் கரங்களைத் தன் மீது வைத்து ஆணியால் அடித்தபோது அந்த மரம் நடுநடுங்கியது.

அந்த மரம், தான் கோரமான, கண்டனத்திற்குரிய, மிருகத்தனமான, ஒன்றெனும் உணர்வை அடைந்தது.
ஆனால், ஒரு சனிக்கிழமை காலையில், சூரியன் உதித்தபோது உலகமே களிப்புணர்வால் தனக்குக் கீழே அதிர்ந்தபோது, இறைவனின் அன்பு யாவற்றையும் மாற்றிவிட்டது என அம்மரம் உணர்ந்தது. அது அந்த மரத்தை உறுதிப்படுத்தியது.

அந்த மூன்றாவது மரத்தைப் பற்றி மக்கள் நினைத்த போதெல்லாம், கடவுளின் ஞாபகம் தான் அவர்களுக்கு வந்தது. உலகிலேயே உயர்ந்த மரமாக இருப்பதை விட அது அதிசிறப்பான ஒன்றாக இருந்தது.

(இயேசு நாதரை ஒட்டிய சில சம்பவங்களை வைத்து புணையப்பட்ட கற்பனையான ஒரு கதை.)

சா’ஆடியின் கதைகள்


சா’ஆடியின்ரோஜாவனத்திலிருந்து…

ஒர் அரசன் தனது பார்சி அடிமையோடு ஒரு கப்பலில் பிரயாணம் செய்துகொண்டிருந்தான். அந்த அடிமை கடலில் அதுகாறும் பிரயாணம் செய்தது கிடையாது; அவன் புலம்பவாரம்பித்தும் சப்தமாக ஒலமிட்டும் பயத்தால் நடுங்கவும் செய்து, அவர்கள் எவ்வளவுதான் அவனை அமைதி படுத்த முயன்ற போதும் அவன் அமைதியாகவில்லை. அரசனின் பிரயாணம் கெட்டு விடும் ஒரு சூழ்நிலை உருவாகி என்ன செய்வதென எவருக்கும் தெரியாமல் இருந்தது. அப்போது கப்பலில் ஒன்றாக இருந்த ஞானி ஒருவர், ‘நீங்கள் விரும்பினால் நான் அவனை அமைதிப்படுத்துகிறேன்,’ என அரசரிடம் கூறினார். அதற்கு அரசர், ‘மெய்யாகவே இது ஒரு கருணை மிகு செயலாகும்,’ என பதிலளித்தார்.ஞானி அந்த அடிமையை தூக்கி கடலில் வீசிடுமாறு அவர்களை பணித்தார். அந்த அடிமை திக்கு முக்காடி கடல் நீரை சிறிது குடித்த பின்பு அவனது தலை முடியைப் பற்றி கப்பலை நோக்கி இழுத்தனர். அவன் கப்பலை தன் இரு கைகளாலும் இருகப் பற்றி, கப்பலுக்குள் வந்தவுடன் ஒரு மூலையில் அமைதியாக உட்கார்ந்திடவும் செய்தான். அரசன் ஆச்சர்யமுற்று, ‘இதில் என்ன விவேகம் அடங்கியுள்ளது?’ என வினவினான். அதற்கு அந்த ஞானி: ‘இந்த அடிமைக்கு நீரில் மூழ்கிப் போவது என்றால் என்னவென்று தெரியவில்லை, ஆகவே கப்பல் தரும் பாதுகாப்பை அவன் உணரவில்லை. அவ்வாறே, ஆபத்தை அனுபவித்தவனே, பாதுகாப்பின் மதிப்பறிவான்.

திருடன் ஒருவன் சாது ஒருவரின் வீட்டிற்குள் நுழைந்தான், ஆனால் எங்கு தேடியும் திருடுவதற்கு ஒன்றுமே அகப்படவில்லை. சாது விழித்தெழுந்தார். எங்கே அத்திருடனின் மனம் சோகமுற்றிடுமோ என, அவர் தான்படுத்திருந்த பாயிலிருந்து எழுந்து, அதையே அத்திருடன்பால் எடுத்தெறிந்தார்.

ஒர் இரவு என் அன்பர் என் வீட்டிற்கு வந்தார், நானும் படுக்கையிலிருந்து அவரசரமாக குதித்தெழுந்தேன், அதே வேளை என் மேற்சட்டையின் கை விளக்கில் பட்டு அதை அனைத்து விட்டது.அன்பரும் அமர்ந்து, ‘நான் வருவது கண்டு விளக்கை ஏன் அனைத்தாய்,’ என கோபித்தார். ‘சூரியன்தான் தோன்றிவிட்டதோ என நான் எண்ணியதன் விளைவாக,’ என நானும் பகன்றேன்.

கால்களில் செருப்பில்லாமலும் அவற்றை வாங்க கையில் பணமில்லாமலும் இருந்த வரை இவ்வுலக ஆசாரங்கள்பால் நான் குறைபட்டுக் கொண்டதும் கிடையாது, வாழ்க்கையில் சந்திக்கும் இடையூறுகளின்பால் நான் என் நெற்றியை சுறுக்கிக் கொண்டதும் கிடையாது. என் வறிய நிலையை எண்ணி துக்கித்தபடி, கூஃபேயில் உள்ள பள்ளிவாசலுக்குள் சென்றேன். அங்கு பாதங்களே இல்லாத ஒரு மனிதனைக் கண்ணுற நேர்ந்தது. அவ்வேளை என் ஆசீர்வாதங்களை எண்ணி இறைவனை வாழ்த்திவிட்டு, மகிழ்ச்சியுடன் வெறுங் கால்களோடு என் வழி சென்றேன்.

பாஸ்ரா நகரத்து பொற்கொல்லரிடையே ஒரு அராபியனைச் சந்த்தித்தேன். அவன்: ‘நான் ஒரு சமயம் பலைவனத்தில் வழி தவறி, என் உணவுப் பொருட்கள் யாவும் தீர்ந்த நிலையில், இறப்பின்பால் மனம் குத்திட்டிருந்தேன்.’ ‘அப்போது ஒரு பை நிறைய முத்துக்களை கண்டேன். அந்த பை நிறைய சோளப்பொறியோவென நான் எண்ணி களிப்பெய்தியதையும், அவை முத்துக்கள் எனக் கண்டபோது நான் அடைந்த ஏமாற்றத்தையும் என்னால் மறக்கவே முடியாது.’ என அவன் கூறிக்கொண்டிருக்கக் கேட்டேன்.

ஹாத்திம்-இ-தாயிடம், ‘உம்மைவிட உயர்ந்த மனிதர் ஒருவரைப்பற்றி நீர் கேள்விப்பட்டோ அல்லது கண்டதும் உண்டோ ?’ என அவர்கள் வினவினர். அவர் அதற்கு, ‘ஆமாம். ஒரு நாள் நான் நாற்பது ஒட்டகங்களை பலியிட்டு அராபியர்களில் முக்கியமானவர்களை ஒரு விருந்துக்கு அழைத்திருந்தேன். அப்போது நான் பாலைவனத்தின் ஓரமாக செல்ல நேர்ந்து, அங்கு விறகு பொறுக்கி ஒருவன் விறகு கட்டு ஒன்றை சுமந்து வருவதை கண்டேன். ‘நீ ஏன் ஹாத்திமின் விருந்துக்கு போகவில்லை, அங்கு பலர் அவரது விருந்து உபசரிப்பில் கூடியுள்ளனரே?’ எனக் கூறினேன். அதற்கு அந்த விறகு பொருக்கி, ‘எவனொருவன் தன் கைகளாலேயே தன் உணவை ஈட்டிக்கொள்கின்றானோ அவனுக்கு ஹாத்திம்-இ-தாயின் தயவு தேவையில்லை,’ என செப்பிச் சென்றான்.

தனது வேண்டுதலை நிறைவேற்றும் பொருட்டு அரசன் ஒருவன், தன் அடிமையிடம் ஒரு பை நிறைய டிர்ஹாம்களை கொடுத்து, சாதுக்கள் அனைவருக்கும் அவற்றை பகிர்ந்தளித்திடுமாறு பணித்தான் ஒவ்வொரு நாளும் பையுடன் அடிமை வெளியேறுவான், அதேபோல் பையுடனேயே ஒவ்வொரு இரவும் திரும்பி பையை முத்தமிட்டு (பை நிறைய பொன் நாணயங்களோடு) அரசன் முன் வைத்துவிட்டு; பின்வருமாறு கூறுவான்: ‘எங்குதான் தேடியும், சாதுக்களை நான் கண்டிலேன்,’ இறுதியில் அரசன்: இது எப்படி ஆகும்? என் அறிவிற்கு எட்டியவரை இந்த நகரில் நானூறு சாதுக்கள் இருக்கின்றனரே,’ எனக் கூறினான். அதற்கு அடிமை: ‘உலகாதிபதியே, சாதுக்களாக உள்ளவர்கள் டிர்ஹாம்களை தொட மறுக்கின்றனர், டிர்ஹாம்களை வேண்டுவோர் சாதுக்கள் அல்லாதவர்களாகவும் உள்ளனரே,’ என பதிலளித்தான்.

நீதிமானாகிய நௌஷிரவானிடம் ஒரு மனிதன் வந்தான். அவன் நற்செய்தி ஒன்று ஏந்தி வந்து: ‘சர்வ வல்லவரான இறைவன், உலகத்திலிருந்து உமது எதிரியை அகற்றிவிட்டார்,’ எனக் கூறினான். அதற்கு அரசன்: ‘அவர் என்னை மட்டும் இந்த உலகத்தில் விட்டுவைக்கக்கூடும் என வதந்தி எதனையும் நீ செவிமடுத்தனையோ?’ எனக் கேட்டான்.

தனது குருவிடம் சிஷ்யன் ஒருவன் பின்வருமாறு வினவினான்’ ‘என் வாசஸ்தலத்திற்கு மக்கள் கூட்டம் கூட்டமாக வந்து எனக்கு அமைதியே இல்லாமற் செய்துவிடுகின்றனர். நான் யாது செய்வது?’ அதற்கு அவனது குரு: ‘ஏழைகள் வந்தால், ஏதாவது பொருளை இரவல் கொடு; செல்வந்தர் வந்தால், அவர்களிடம் ஏதாவது பொருளை இரவல் கேள். உன்னை அதன்பின் இருவருமே எப்போதும் தொல்லைபடுத்த மாட்டார்கள் என்றார்.